First holiday alone

Yay, bookings made for end of next week for a little holiday on my own. First time ever going on holiday alone, first time in about 5 years.

Painting, maybe writing, antiques browsing, walking along the seaside, etc, etc, etc.!

Supercute little hotel, close to a nice restaurant and inexpensive too! Booked it on Agoda for a really low price (+/- R3600 for 10 days!) and booked my flight through (about R1900 round trip including buying extra leg room and extra baggage!).

Note: I stayed in one of their standard suites – Room 6, which was a lovely room overlooking the ocean on the left-hand side.

I leave you with …

I leave you with a tender kiss for good luck
With a nautilus shell that will whisper my words of encouragement to you when it gets dark
With the broken wings of a butterfly to remind you how fragile and precious life is
With the soft feathers of a baby dove to remember that where there is life there is hope
With a big piece of my heart to remind you of my everlasting love

I understand

I’ve always been harder to love than most
My wild heart has a beat of it’s own
A tiny shred of me still clings to the hope that I’m harder to forget about than others too.

What I believe

Since this post I have come to the understanding and stronger belief system of the Tri-une GOD of the Bible meaning GOD the Father, The Son as in JESUS CHRIST, and the HOLY SPIRIT living in all of us (but also the Wisdom ignited through it, ignored by many of us). The rest like astrology and tarot is insignificant to me now. Jesus as my personal Saviour, born from the Virgin Mary and Who died on the Cross has become important and true again. A traumatic experience has taught me this lesson. I quickly had to revert back to my old faithful self, that was very thankful for being a New Apostolic Christian at around 16, when I was Confirmed in the New Apostolic Church.

For the few people who follow my blog in one way or another (thank you for reading!), I’ve reverted back to writing in English. Not because I don’t dearly love writing and speaking Afrikaans my home language, but because it feels very stifling and limiting at the moment. It’s strange how you can speak a language since birth, but not being able to express yourself clearly in it. I find myself having to translate my thoughts from English to Afrikaans and looking up the correct words to use. Crazy I know. Somewhere along the line I have lost the ability to use my home language to full effect. I constantly feel like a child taking their first steps and falling down more than getting up and moving forward.

I would also like to get in touch with like-minded folks and I’m limiting the ability to do so, by writing in Afrikaans.

Don’t get me wrong, I am under no illusion that my English writing skills are anywhere near to perfect, but it just feels easier. In this moment in time I’ll go for easy all the way.

Life is crazy around me at the moment, I feel like I am on a scary roller coaster ride and that there is no way to stop it and get off! I have to try to heal from more than six years of extremely traumatising and turbulent years and it’s seems the chaos is clearly not completely done with me yet, although I’m thankful for each and every forward movement I experience. My hair has been falling out in two spots and I suspect I have adrenal fatigue because I am battling to balance my minerals as well as having some other symptoms. I am thankful that the patches cannot be seen without lifting up my hair and that it’s finally starting to grow back. Bald is not a look many woman can pull off!

But enough of this woe is me nonsense. I am not the type to dwell on the negative, this is just to let anyone reading this know where I am coming from and what my goal is for writing this blog.

I wish it was possible to just release my story into the air, and be done with it, but it’s not only my story to tell, there are other parties involved. Maybe one day I will have the freedom to write a book about my experiences and what it has taught me. For now I’ll settle for going back to my original intent for writing this blog – sharing what has and is helping me heal spiritually, mentally and physically as well as penning my everyday thoughts and experiences and sharing my creative gifts that God gave me.

I will probably still write a piece of poetry or short story in Afrikaans here and there, I certainly need the practice!

Onto what is on my mind today, it’s a post I’ve been meaning to write for a while now ..

Yesterday a new/old friend (long story!) asked me what I believed. For a while there I had to think about it. Not because I did not know, but because summing up a belief system built up through 44 years of being a human being on earth is not that easy.

There is also the fear of losing someone that has become dear to me, because of differing believe systems. That is however no way to live a life. We each have a voice that needs to be heard loudly and clearly.  I will do my best to sum up my point of view without it become tedious and repetitive.

So where do I begin?

My feet are planted in Christianity, but I keep an eye and ear on the world of spirituality, astrology, folklore and mythology for anything true, good and pure that can help us walk the Spirital path here on earth. I pray for guidance every step of the way.

I belief in God as the benevolent Creator of everything. I belief in the Holy Spirit and that it lives in all of us, guiding us towards wisdom and our individual paths. I believe that angels are here to help and protect and guide us. I belief in Jesus as an ascended master and that we can learn much from His words. I belief that nuggets of God’s wisdom can be found strewn throughout the world, in many religions and cultures including popping up in mythology and folklore. I believe that the Bible was inspired by the Holy Spirit, but written and compiled by men just like us – wanting to do the right thing but sometimes limited in their ability to understand and communicate what God’ plan on earth is. Products of their time and the milieu they grew up in. I don’t believe that the Bible is a complete document, many books were lost or still have to be found. I believe the Bible is a living thing and we are still writing it day by day. In a few hundred years some of the things that everyday people like you or I wrote, might also be included in a new version of the Bible. I don’t believe in what I see as insignificant details such as which day is set out as a Sabbath, I believe God has far better things to focus on, his plan is far more majestic than worrying about small things like these. I believe that the clear message that runs through the Bible is this – faith, love, hope, peace, understanding.

I don’t see God as masculine or feminine although I refer to Him as Him because it’s easier. I believe He is the perfect all-wise combination of masculine and feminine energy and wisdom.

I belief that astrology, meditation, chakra balancing, symbolism, the power of nature and some other metaphysical tools can guide us along our spiritual journey and help us come to completion. I have personally been guided by dreams and symbols for years, after I have prayed for wisdom from God. I believe this ability to hear God’s wisdom has to a great degree been lost, because we are never quiet anymore. We are scared to come to a standstill and hear what we need to hear. I feel we focus far too little on our spiritual journey and far too much on getting ahead in life! I believe that all belief systems have much to learn from each other and that we are closer in thinking than we can imagine. I don’t believe in spirituality on one side and Christianity or other belief system on the other side of a big divide. I believe we are separated by mere degrees on a circle, even those who proclaim to follow the same faith.

I believe that God created the earth and the planets for specific reasons. I believe that the planets does have an influence on us, just like the moon has an effect on the tides, plant growth, etc, etc and the sun has an effect on absolutely everything living and breathing. I am not talking about those silly little horoscopes you find in magazines though. I don’t believe it can accurately sum up a personality or that it can accurately predict anything. It’s still a very hit and miss science. God’s plan cannot be deciphered as easily as that, otherwise he would not be our almighty God, our Creator.

I believe in respecting the world that God gave us and that it is there to nurture us, balance us, heal us. I believe that every living thing is a sentient being. I believe that eating and living healthier brings us in touch with our “higher vibrating self’. For me this means nothing more or less than getting in touch and being able to hear God’s Holy Spirit that lives within us. I belief in respectful hunting for food, not for pleasure or monetary gains.Killing animals for pleasure, ego and arrogance because you can is wrong. Just because our forefathers didn’t know any better and did it, doesn’t mean we should continue in their footsteps. We are supposed to learn from the stupidity and sins of our forefathers and do better! I don’t believe in conserving nature by using the hunting industry. You don’t fight one wrong by doing another wrong.  You continue to look for a better plan until you find it, involving all stakeholders. Not only those who think like you.

I belief that men and woman were created for each other, equal but different and that we can learn much from each other.

I do not believe that there is only one Spiritual pathway up the mountain. I believe that we are put here on earth to fulfill a very specific role and that we are guided by the Holy Spirit every step of the way, if we care to become quiet and really listen to the wise voice within all of us.

Having said all of the above, I live in the questions not the full and final answers, I think it is extremely arrogant and stupid to do so, something human beings are very good at being, myself included. All of the above may change as I grow and develop on my spiritual journey. I belief that we will only know his master plan fully when God takes us home to live with Him forever.

Finally I respect each and everyone’s viewpoint and their right to have it. We don’t have to think exactly the same to share our lives on earth with each other.

Die reisiger en die vrou in die klip sirkel

Eendag lank, lank gelede was daar ‘n vrou wat alleen in ‘n klip sirkel in ‘n woud gewoon het. Vir jare het sy nooit haar voet buite die sirkel gesit nie en haarself besig gehou deur allerhande wonderlik-ruikende konkosies op te tower in haar groot swart pot. Een van hierdie konkoksies, gemaak met die sappige rooi vrugte wat oral in die sirkel gegroei het, was wyd en suid bekend. Net die geur daarvan wat deur die bome versprei het as sy dit kook, het monde laat water en reisigers weer nuwe kragte gegee om hulle lang reise voort te sit deur die groot, wilde woude daar buite.

Die mense van die dorpies daarnaby was baie versigtig vir haar. Agter bakhande is gefluister dat sy ‘n heks is wat onskuldige, moeë reisigers lok na haar huisie toe met die wonderlike geure, maar dat daar nooit weer van hulle gesien of gehoor word, nadat hulle hulle voete binne die klip sirkel gesit het nie. Dat sy hulle iewers daarbinne gevange hou.

Tog was daar elke nou en dan iemand wat braaf genoeg was om te probeer. Wat hierdie reisigers nooit vertel het nie is dat die vrou hulle wel in die sirkel ontvang het. Vriendelik ‘n kommetjie vol van haar bekende dis aangebied het, maar dat die meeste van hulle nie braaf genoeg was om meer as ‘n paar happies te vat voordat hulle stert tussen die bene die hasepad gekies het nie.

Met die eerste happie het hulle wild begin sweet, met die tweede happie het hulle allerhande wonderbaarlike gesigte begin sien, met die derde happie het hulle moed hulle begewe, met die vierde happie … wel ons weet nie wat met die vierde happie gebeur het nie, want geen reisiger wat ‘n vierde hap gevat het, het ooit ‘n lewende siel vertel nie. Hulle het teruggesluip van waar af hulle gekom het en nie ‘n dooie woord gerep oor hulle besoek aan die misterieuse vrou in die woud nie en die vierde happie nie. Niemand sou hulle tog glo nie. Die wat drie of minder happies gevat het, het so nou in dan in wyn-besonke oomblikke om kampvure vertel van die wondebaarlike geurige dis en wat hulle ondervind het binne die sirkel. Dit het ander resigers nuuskierig genoeg gemaak om ook te probeer. Wat die vrou se besoekers versuim het om te erken was dat hulle nie braaf genoeg was om te bly vir ‘n vierde happie of meer nie. Magiese brousels was nou maar net nie vir almal bedoel nie.

Nadat hy die wonderbaarlike stories om ‘n kampvuur gehoor het, was daar egter een moeë, maar wyse reisiger met magiese kragte van sy eie, wat ook besluit het om aan die vrou besoek te bring. Een van die man se vele kragte was dat hy homself onsigbaar kon maak as hy sy mantel geweef van suiwer goud gedra het. So het hy dan ‘n eerste keer met sy mantel aan, onsigbaar sy voet binne die sirkel gesit en ook van die vrou se wonderlike dis te proe gekry. Hy het tot by happie drie gevorder voordat sy moed hom begewe het en hy soos vele ander die hasepad gekies het. Die vrou se dis het hom egter so betower en bygebly, dat hy daarna gehunker het om hierdie dis weer te probeer. Hierdie keer het hy braaf genoeg gevoel om ‘n vierde, vyfde of selfs sesde of meer happies te vat totdat die kommetjie leeg was. Hy was selfs gretig om van haar ander minder bekende disse ook te probeer, want hy het gehoor dat elkeen van hulle een of ander spesifieke magiese krag besit het.

Kort voor lank het hy hom weer voor die sirkel bevind het, onsigbaar onder sy mantel van goud. Hierdie keer het die vrou hom egter ingewag net aan die anderkant van die sirkel met haar hand uitgestrek na hom toe.

Geen mens het nog ooit ‘n tweede keer probeer om van my dis te eet nie, niemand was nog ooit braaf genoeg nie, het sy gese. Jy is die een waarvoor ek so lank gewag het. As jy nou jou kleed afgooi en openlik my sirkel betree, sodat almal jou kan sien, kan jy my genees van die spel wat oor my was, wat my vasgehou het binne die sirkel. Mense sal nie meer in vrees en bewing na my staar en agter bakhande fluister het dat ek ‘n heks is wat onskuldige reisigers lok en gevange hou nie. Jy wen jouself die reg toe om elke dag van jou lewe my disse saam met my te kom eet. Jy is vry om vir ewig te bly of te gaan wanneer jy voel jy is nie meer gelukkig nie. Niemand sal ooit weer in hierdie klipsirkel gevange gehou word teen hulle wil nie.

Jy kan jou kragte opbou en een van die mees magtigste towenaars in die ryk te word. Al wat ek jou vra is om nou en dan hand aan hand deur die woud met my te loop en my jou wysheid en braafheid te leer, sodat ek my eie kragte ook kan opbou. Ek was lank ‘n gevangene gewees, ek is moeg en my eie kragte is ook nie meer wat dit was nie.

As jy kies om te bly, kan ons ons kragte saam gebruik om die mense om ons brawer, sterker en gesonder te maak, hulle eie magiese kragte te help ontdek.

So het die brawe reisiger dan die vrou se hand gevat en die klip sirkel betree.

Hulle het mekaar stadig maar seker sterker gemaak, nuwe kragte een vir een ontdek en vir die res van hulle lewens dit gebruik ten goede van andere.

Die liefde bedek alles, glo alles, hoop alles, verdra alles

Heart image – Pixabay

Gisteraand laat sit ek en ponder en wonder ek oor my lewe en waarnatoe ek nou eintlik op pad is. Wat ek uit die lewe en liefde wil hê.

In my kop is die woorde “die liefde bedek alles, glo alles, hoop alles, verdra alles”, maar ek kan om die dood nie onthou waar in die Bybel dit staan nie en ek kan ook nie my Bybel kry om dit op te soek nie. In my gedurige geveg na spasie het ek verlede week my Bybel iewers anders gebêre. Ja ek weet, ek behoort my te skaam dat ek Korintiers 13, een van die bekendste verse in die Bybel nie kon onthou nie, en ook dat spasie vir my belangriker geword het as die Bybel langs my bed. Maar dit daar gelaat.

In my soektog na die Bybel kom ek op my joernaal af wat my ma jare gelede vir my gegee het. ‘n Pragtige Chinese geel buiteblad, met takke en blare geskilder in rooi, groen en goud. Vir aan en af periodes tussen 2005 en 2007 het hierdie joernaal my toevlug geword wanneer dinge te veel geword het in my verhoudings met familie, vriende, die oppervlakkige mans in my lewe en die wêreld as geheel. Hier het ek uiting gegee aan my soeke na “ware liefde”, die tipe wat nie net op die uiterlike ingestel was nie. Die tipe wat die toets van die tyd sou kon deurstaan.

Ek ontmoet in 2005 ‘n pragtige gelowige man. Eers gaan alles goed en beweeg dinge in ‘n goeie rigting in, totdat ek begin moed verloor en twyfel. Gisteraand vir die eerste keer toe ek my woorde herlees, sien ek duidelik hoe ek tot die kwyn van iets baie moois bygedra het, omdat my selfwaarde te laag was. Hoe meer ek getwyfel het, hoe meer het hy heel moontlik getwyfel, dis gewoonlik wat gebeur. Ek was gefokus op my ver van perfekte uiterlike, die agt jaar wat ek ouer as hy was, die oppervlakkige verskille in hoe ons die lewe sien, die wêreld om ons wat vir ons gesê het ons kan nooit werk nie. Nou verstaan ek dat hierdie verhouding in voorbereiding was vir my lewe in die hede en die toekoms.

Dis so maklik om te glo ons verdien nie die dinge wat andere om ons het nie. Baie van ons voel anders of is daadwerklik anders. Dit maak nie saak nie, ons het almal dieselfde waarde voor God. Ek glo dat as ons dit met ons hele hart glo, val die res in plek.

Ek glo meer as ooit te vore aan onvoorwaardelike liefde, liefde wat vir ander ‘n voorbeeld kan wees, ‘n lig kan help skyn in die donkerte om ons. Die regte liefde kan ons help om berge te versit. ‘n Liefde wat veel meer as uiterlike attraksie behels. Dit gebeur bitter min, maar dit gebeur. Ek is bereid om vir so ‘n liefde te veg!

Gisteraand sien ek op Facebook dat een van my ouers se ou vriende oorlede is. Hy het nie baie lank bly leef na sy vrou se dood nie. Ek glo eerlik nie dat die lewe sonder haar vir hom meer lekker was nie. Hulle was baie lief vir mekaar al die jare wat ek hulle geken het en het as voorbeeld gedien vir almal om hulle. Hulle moes saam een volwasse dogter lank voor haar tyd aan die dood afstaan. Nie een van die twee sou enige wêreldse skoonheid wedstryd kon wen nie. Hy was kort en rond met bakore en ‘n knopneus en het aan diabetes gely. Sy was ‘n doodgewone vrou wat ook veels te veel kilos rondgedra het volgens die wêreld. Op die ou einde het sy het Alzheimers gekry en hy het haar liefdevol versorg tot die einde toe.

Dis die tipe liefde waaraan ek vasklou, liefde wat alles kan oorbrug met God se hulp.

Nie altyd maklik nie, baie keer is daar pyn aan verbonde, maar ek glo dis moontlik. As mens, gaan jy by tye faal, die verkeerde dinge sê, verkeerde dinge doen, terleurstel by tye. Dis die aanhou en uithou en weer probeer met liefde, vrede en genade wat saak maak.

As jou fokus meestal op die uiterlike is, is daar altyd ‘n volgende persoon wat jy kan nader hark. As jy glo aan ware liefde, is jou keuses baie minder. Jy ontmoet miskien een of as jy baie gelukkig is twee keer in jou lewe iemand wat jou hele lewe kan verander in iets werklik sinvol en sielverrykend.

Partykeer skryf ek lawwe stories oor die liefde, soos die een van ‘n paar dae gelede, maar in my hart is dit waaraan ek bly vasklou, dat ware liefde alles oorbrug. Met God se hulp is alles moontlik.

Ek het nie meer ‘n daadwerklike lysie van wat ek in ‘n man soek nie, dis nou ‘n interne kompas wat weet wanneer iets reg is.

Ek verstaan die verskille tussen mans en vroue beter. Gelyk maar anders geskep, met swakhede en sterker punte waarvoor die ander party opmaak. Beide partye moet kan gee en ontvang en bereid wees om aan die verhouding te bly werk. ‘n Maat om ons lewe mee te deel, lank nadat die seksuele sy miskien tot niet is.

Saam soveel sterker, beter en wyser.

Sielemaats, bymekaar gebring vir ‘n rede, deur God gemaak vir mekaar!

Vergange en nuwe liefde

Leave heart
Source: biancamentil – Pixabay


Onthou jy nog jou jeugliefdes? Het jy al gaan stil sit en dink aan die impak wat jou vorige verhoudings op jou huidige het? Watse skewe lesse ‘n mens partykeer oor selfwaarde en liefde opbou? Hopelik leer mens later uit jou foute en begin weer glo aan die liefde!

Dit begin vroeg al, hierdie sirkel dans van man en vrou. Die manlike geslag (partykeer die adder geslag, alhoewel die Bybel ons anders bly vertel), daardie kreature wat soveel anders is as die vroulike spesie, so moeilik om partykeer te verstaan. Daar’s die seuntjie langsaan wat jy oor die draad mee gekuier het, wat jy nie werklik kan onthou nie, maar jy het die nalatingskap van sy vriendskap – ‘n dik, wit riffie onder jou pinkie soos hy hou met ‘n naelknippertjie bygedam het. Daar’s die ouer seuntjie wat in die geheim jou hand vashou in die kerk, en jou braaf wil beskerm as sy maatjies lastig raak. Nog enetjie wie se ma so graag wou hê julle moet trou as julle eendag groot is. Daar’s die seuntjie in dieselfde klas as jy, wat jou bewonder en jou gedurig terg, maar jy het net oë vir die ouer blondekuif rykman seun wat jou vra om te kys op lentedag. Dit hou net ‘n paar uur, want jou wegstoot van mans waarvan jy werklik hou, begin vroeg.

Dan word jy ‘n tiener en in standerd sewe kry jy jou eerste hoërskool kys, ‘n stoute, sexy mannetjie wat jy nie kan glo kan van jou hou nie, maar jy kan naderhand nie anders as om hom te glo nie, want hy loop al agter jou aan vir maande, voordat hy jou vra om sy meisie te word. Dit hou drie, vier maande voordat jy weereens die een is wat dit beëindig, want jy voel nie goed genoeg vir hom nie. Jy beëindig dit liewer, voor hy besef hoe alledaags jy is en jou los. Hy laat ook nie gras onder sy voete groei nie, die volgende dag het hy ‘n veel jonger meisietjie aan sy sy, wat hy op die bus ontmoet het. Dis ongelukkig die verloop van tienerliefde vir jou!

Jou eerste groot liefdesterleurstelling kom nie baie jare later nie. Die veel ouer seun wie se voete jy aanbid, het groot geword en hy gaan trou, en dis nie met jou nie. Vir ‘n rukkie is jy in skok, hy was dan die “een”. Vele jare later ontmoet jy iemand wat werklik soos die een voel en hy is soveel anders en meer gepas vir jou as wat jy ooit van kon droom.

Na jou vreeslike groot liefdesterleurstelling begin jy prakties word. Jy vat wat jy glo jy kan kry. Die donkerkop kerk seun wat somtyds ‘n wilde woede streep het, maar wat baie goed na jou en jou hart kyk, beter as wat vele daarna sou doen. Die gefluister agter die hande oor twyfelagtige bloedlyne en jou pa se afkeur aan die verhouding bring vinnig ‘n stop aan hierdie liefde! Nie lank daarna nie, trou hy met ‘n blonde meisie uit ‘n arm gesin wat hom mooi oppas en jy is bly vir hom, want hy is ‘n goeie man wat iemand verdien wat hom onvoorwaardelik lief het. Daar’s die veel ouer jongman waarmee jy vriende word, wat ‘n hartseer en sensitiwiteit oorgehou het van Angola. Hy kom kuier amper elke dag vir jou terwyl jy met geelsug en daarna klierkoors in die bed lê en net groente en vrugtesap kan inhou. Wanneer jy uiteindelik gesond genoeg is om op te staan, is hy daar om ente om die blok met jou te loop om jou kragte terug te kry. Julle deel ‘n liefde vir kuns en jou hart breek so bietjie wanneer hy besluit om te trou. Jare daarna hoor jy met groot hartseer dat hy sy lewe in ‘n motor ongeluk verloor het, veels te vroeg. Die lewe vat die mooistes partykeer eerste.

Na skool is daar die blondekop jongman wat jou hart steel. Ongelukkig nie net joune nie, die hele Rustenburg en Pretoria s’n ook. Vir ‘n rukkie daar lyk dit asof hy baie van jou hou en dan trou hy met ‘n sexy blonde dolla met baie hare, ‘n lekker lyf en lang bene wat op hoë hakskoene rondwals. ‘n Paar jaar later verlaat hierdie jeugliefde ook tragies die lewe. Dan is daar die donkerkop in ‘n blou jeep, wat in dieselfde tydsgleuf ook eers lyk of hy belangstel en dan ewe skielik trou met nog ‘n blonde poppie. Vir ‘n rukkie daarna het jy ‘n renons in al wat ‘n blonde meisie is, veral die wat op hoë hakskoene waggel en lyf swaai, want dis nie wie jy is nie en jy kan jouself nie verander in iets wat jy nooit gaan wees nie. Nou verstaan ek beter, ons is maar almal net wat ons is of voel ons moet wees om deur hierdie lewe te kom. Ek vra innige vergifnis van al die blonde meisies van daardie jare wat ek so hatig op was! Gelukkig word ons wyser deur die jare.

En so beaam ‘n vierde jongman in ‘n spasie van omtrent vyf jaar die idee wat in jou kop en hart kom lê het, dat jy nie troumateriaal is nie. Van daar af is dit ‘n afdraande pad van interessante kreature waarna jy in jou wildste drome voorheen nie na sou gekyk het nie, maar nou goed genoeg is vir jou. Daar’s die man wat jou agt jaar lank jou aan ‘n lyntjie hou, somtyds jou bed deel en dan verdwyn, net om maande later weer te verskyn. Mooi beloftes word elke nou en dan gemaak en dan weer verbreek. As jy terugkyk, kan jy om die dood nie verstaan waarom jy die man in die eerste plek in jou lewe ingelaat het nie, jy het hom nie eers aantreklik gevind nie, wat nog te se hom liefgehad of gedink dat hy goeie trouman materiaal sou wees. Hy word gevolg deur die wat jou vriendskap wil hê terwyl hulle “die een” soek, die wat jou lyf wil hê, maar nie jou hart nie, die wat jou hart wil hê maar jy moet al die vry-werk doen, die wat met jou wil trou maar jy wil niks weet nie, want dit voel net nie reg nie, die boheem wat jou laat hyg na jou asem, maar niks vir jou kop, hart en siel doen nie, die vele wat die soustrein ry terwyl dit goed gaan met jou en jy partytjies by dosyne kan hou, skinkborde vol shooters en ander gunstes en gawes kan uitdeel.

Hierdie periode word mooi afgerond met ‘n man agt jaar jonger as jy met slaperige blou engel oë, Christelike waardes. Sonder twyfel lieflik. Net een probleempie, hy kan nie besluit of hy jou wil he of nie. Wanneer ander mans belangstel, is jy syne, andersins is jy net sy vriendin wat oral saam hom karring, insluitende kerk toe. Maande van stilte tussen julle word uiteindelik verbreek net om te hoor dat hy gaan trou. Die een goeie ding wat hy jou nagelaat het? Jy verstaan nou dat ‘n verhouding sonder die geestelike aspek nooit vir jou kan werk nie. Jy soek diepte en goeie waardes in ‘n man. Sommige van ons leer maar stadig en pynlik aan ons lesse!

In jou vroeë dertigs is jy gedaan en ontnugter en sweer alle verhoudings af tot jou veertigste jaar. Jy begin ‘n vriendskap met ‘n Engelsman aan die ander kant van die wereld want dis veilig, soos jy deesdae verkies. So nou en dan vertel jou kop jou dit kan miskien werk maar nie jou, hart, siel of lyf stem saam nie. Hy is ‘n goeie man maar jy weet hy sal nooit jou vuurwarm hart in sy hande kan vashou nie, daarvoor is hy te versigtig en passief. Jy begin spot jy gaan ‘n non word en in ‘n klooster gaan bly, of vir jou ekstra katte en ‘n kanarie koop en in ‘n woud iewers in Oos Europa gaan bly. Bont kopdoeke, groot oorringe en flappende klere dra, allerhande vreemde moeraskleur brousels in ‘n groot swart, driebeen pot voorberei, terwyl jy misterieuse dinge onder jou asem prewel en grom. Totdat die mense in die omtrek begin fluister oor die mal, gevaarlike vrou diep in die woud!

En dan en dan en dan … verskyn iemand op die horison, wat alle idees oor iewers in ‘n klooster gaan bly, vir ewig en altyd by jou laat uitfluit. Hy dink anders, hy doen anders, hy is anders. Sy mooi groot bruin oë met die lagplooitjies in die hoeke, vertel jou hy is sag en liefdevol, kyk nugter na die wereld, maar hy kan ook droom en onnutsig wees. Sy doen en late beaam dit. Jou hart fluister vir jou, hierdie een is anders. Jou drome vertel jou wat jou hart al lankal weet. Jy word wakker met ‘n fluistering van die woorde Anam Cara in jou ore – soulmate, sielemaat!

‘n Distansie van honderde kilometers, maak geen verskil nie. Jy voel die band tussen julle. Hy gaan reis en ‘n selfs die duisende kilometers, keer nie dat jy soms sy hart voel fladder vir jou nie. Hy laat jou hoër mik, groter droom, beter wees en jy kan net hoop en bid jy kan dieselfde vir hom doen. Glo dat jy en hy julle lesse geleer het en dat hierdie een gaan hou!

Jy weet julle sal mekaar se harte en hande vashou as julle deur die donker gange van die lewe moet loop. Aanhou probeer in swaar tye, nie moed opgee nie.

Jy onthou die woorde wat jy onlangs iewers gehoor het – vind ‘n veilige hawe vir jou siel en jy weet “this is it”!

En my vriende as hierdie een nie uitwerk nie, moet julle my maar help om ‘n fondsinsameling te reël,  sodat ek my huisie in die woud en ‘n driebeen pot kan koop, want as daar een les is wat ek geleer het is dit: Jy is sterker as wat jy dink. So wonderlik soos die liefde is, het jy nie iemand anders nodig om jou te voltooi nie. Jy is goed genoeg, die lewe is goed genoeg met of sonder ‘n maat.

Onthou jy nog jou liedjies?

Onthou jy nog jou liedjies? Die liedjies wat jou maak wie jy is, die liedjies wat net jy kan sing, die liedjies wat jou help om staande te bly in donker tye, die liedjies wat genesing bring?

Somtyds moet ‘n mens ver in jou verlede gaan soek om jou liedjies te onthou. Soms in ons diepste donkerste oomblikke stuur God ‘n engel om die eerste paar note vir ons te sing.

Twee en ‘n half jaar gelede het God ‘n engel na my toe gestuur in die vorm van ‘n vreemdeling wat op ‘n Youtube kinder-storie video kommentaar gelewer het. Sy eenvoudige heimwëe woorde oor sy kindertyd het my laat besef het daar nog diepte en mooi in die wêreld is, dat nie alle mans was soos die wat ek om my gesien het nie. Ek kan nie meer die woorde onthou nie, ek sal ‘n deeglike soek op Youtube moet doen, maar dit het my verander. Hierdie wonderlike woordesmous het my herinner aan wie ek diep binne was, hy het my gehelp om een van my liedjies terug te kry, hy het my beter help verstaan waarom my hart nie tuis en veilig gevoel het waar ek is nie.

Ek was gesëend gewees om so iemand te ontmoet, maar dis nie altyd nodig om met ‘n misterieuse vreemdeling in aanraking te kom om jouself weer te vind nie.

Ek glo as jy werklik wil weet wie jy diep binne in jou kern is, gaan terug na jou kinder en jongmenstyd. Ondersoek die drome wat jy gehad het, kyk na wat jou gefassineer het, waarmee jy jouself besig gehou het, wat jou hart warm laat klop het, selfs wat jou pyn verskaf het.

So ‘n nou en dan terugblik kan jou help herinner aan wie en wat saak maak en dis wat ek onlangs weer gedoen het…

Ek was ‘n alleenkind wat meeste van my kinderdae in boeke deurgebring het, besig om te lees van ander wêrelddele, kulture en hulle stories. My ma’le het gewoonlik gesukkel om my neus uit ‘n boek te kry om te kom eet of iets anders te doen. As ek gelees het, kon alles om my vergaan en ek sou dit nie eers besef het nie! Deesdae droom ek van wonderlike ou geillustreerde kinderboekke versamel en self eendag ‘n boek of twee uit gee. Lees is nogsteeds vir my ‘n wonderlike plesier alhoewel ek weer moet leer om te kan ontspan en vir ure in ‘n boek te kan wegraak soos destyds.

Die res van die tyd was ek buite in die tuin, besig om iets kreatief te skep uit die blare en blomme rondom my, wolke te kyk of besig om met hoenders, hasies of honde te speel. My hart was baie klein as dit by diere gekom het en ek het nogsteeds ‘n spesiale band met hulle. Al wat ‘n siek dier is, eindig altyd by my op! My tuin is nogsteeds vir my ‘n toevlug. Daar is min dinge wat nie ‘n bietjie beter gemaak kan word, deur tyd in die natuur deur te bring nie, selfs al is dit net jou eie agtertuin!

Dan het ek ook daarvan gehou om te teken, of om op my ouma se solder of tussen my oumagrootjie se ougoed skatte te probeer ontgin in laaie. Ander kere het ek die vele ou klere, hoede en skoene aangepas. Ougoed is nogsteeds ‘n liefde vir my, ek kan ure in ‘n antieke mark of winkel deur bring. Kuns, kuns materiale en enigiets mooi kan nogsteeds my hart laat sing! Kreatief wees en fokus op my kuns het my al deur donker tye gedra!

As ek nie besig was om my ouma se arme huis omver te werp nie, was ek en my broer besig om my ouma se hertzog tertjies en karringmelk beskuit saam met glase melk te verorber. Ek het nou nog ‘n liefde vir bak en kook, deesdae meestal darem ‘n bietjie gesonder!

My familie se lewe het om kerk gedraai – Woensdagaand, Sondae oggende en aande kerk, Sondagskool elke Sondag oggend, Donderdae aande koor, baie Saterdae kerk skoon maak saam die res van die gemeente of besig om blomme te doen vir Sondag. In die laaste paar jaar het my geloof vir my belangriker as ooit geword. Ek sien en verstaan baie dinge miskien nie meer dieselfde as vantevore nie, maar sonder my geloof in die goedheid van God, Jesus en die engele is my lewe niks.

Ons vriende was almal kerkmense en die res van die familie wat in die kerk saam ons was. Na kerk en met spesiale besoeke van hoër ampte in die kerk was daar gekoek en getee. Sondagskool uitstappies was een keer ‘n jaar, gewoonlik Omaramba of die Kloof. Ons is met kombis en een jaar selfs met ‘n trok aangery. Daar was gebraai, geswem, tennis gespeel, tou getrek, ogies gemaak tussen die seuntjies en dogtertjies, en baie van tannie Poppie se vetkoek en jam en glase koeldrank opgeslurp. Ek het onlangs besef dat daar ‘n groot leemte in my lewe is, daar is nie meer ‘n gemeenskap van mense wat my omring, waar ek veilig en gelukkig voel nie. My vriende is wyd en suid oor die aarde versprei, ons het meestal kontak verloor. Niemand is meer dieselfde nie. Party het die pad byster getraak, ander het mekaar net eenvoudig ontgroei. Ek het vergeet dat ek lief is vir mense. Soveel as wat ek my stil tye en spasie nodig het, het ek mense net so nodig, mense wat my verstaan en wie ek verstaan.

Deesdae is van my familie vir my soos vriende (ander soos vreemdelinge, maar daaroor praat mens liewer nie) Sondae was die hele familie by oupa en ouma Minnaar. Ouma het die lekkerste gebraaide aartappels gemaak, sag binne en krummelrig buite. Daar was soet patats, bone met aartappels en uie, twee vleisdisse – altyd hoender en skaap. Onder tafelgbed moes ons keer deur ons hande oor ons borde kos te sit, want my oom Boetie het vir snaaksegeit ons hoenderboudjies gesteel!

Nagereg was “canned fruit” gewoonlik guavas wat ouma self ingelê het of Koo ingelegde vrugte saam Orly Whip of room. Andertye het ons pakkies aanmaak jellie en poeding in boksies geëet, of na kerk vyf liter houers roomys gaan koop en dit stelselmatig deur die dag opgeëet saam met vrugte. Namiddae is die res van die roomys gebruik vir ‘floats’. As ek nou daaraan dink rek my oë met die hoeveelhede wat ons op ‘n Sondagmiddag aan weggelê het.

Naweke het ek menigmaal by my ouma Mieta en jongste tannie Lucia oorgeslaap. Dit was te lekker om agter ouma met haar hare in krullers en kopdoek, in haar kooi te kan inkruip. Haar 4711 is baie kere stilletjies uit die laat uit gehaal om aan te ruik en bietjie aan my polse te sit. In die middae as ouma moeg in die sitkamer gaan sit het, was ek mal daaroor om met haar hare te speel. Later jare toe my tannie en haar twee klein kinders terug gekom het huis toe, het ons die patroon herhaal met hulle wat met my hare gespeel het en my “grimeer” het. G’n wonder dat die eerste ding wat ek geswot het haarkappery was nie! Swaar tye, goeie tye, verstaan tye, misverstaan tye, liefde tye, haat tye, my familie sal altyd vir my belangrik wees!

Ons was altyd omring deur musiek. My ma se Minnaar kant was nog altyd lief vir musiek. My ouma en jonger tannie het so half-half orrel gespeel en mooi gesing, my oom het ‘n pragtige ligte bas gehad, my oupa het die viool en saag gespeel. My ma was orrelis en later dirigent, het pragtig gesing en silwerfluit gespeel. My pa was eers diaken en koordirigent, toe later priester en gemeenteleier. Later jare het ek self in die gemeente koor en ook ‘n spesiale distriks-koor gesing. Die liefde vir musiek sal vir my altyd daar wees en het my al deur vele dinge gedra. Veral klassiek musiek. Ek onthou bykans nooit die name nie, maar sit ‘n gunsteling op en my hare op my kop staan regop van plesier. Dan het ek het nog ‘n geheime droom om eendag voordat ek tagtig is sigeuner wysies saam ‘n huilende viool in ‘n rokerige kroeg iewers te sing!

Kersfees het ons ‘n spesiale uitrusting gekry, wat ons kon gaan uitsoek in Zinniaville by een van die Indier winkels. Een van my mooiste rokke wat ek altyd sal onthou was ‘n sagte, deursigtige, geblomde pienk affere met ‘n pienk lint. Dit het my verewig ‘n liefde vir mooi materiale gegee. Ek het vir ‘n rukkie groot drome gehad van klere ontwerper word en in Pretoria by ‘n eksklusiewe skool gaan swot, maar ‘n groot mislukking daarvan gemaak as gevolg van vele dinge. Die liefde vir mooi klere het gebly, alhoewel ek lankal nie meer dieselfde waarde aan die uiterlike heg as toe nie.

My pa was toe ek baie klein was in die bou bedryf. Dit was vir my vreeslik opwindend om saam hom na die halfgeboude huise te gaan kyk. Te sien hoe hy somtyds self die tëels lê, mure pleister of plafonne lê. Baie van sy huise staan seker nou nog, veral in Zinniaville waar hy baie van sy kliente vandaan gekry het maar oor verder op in die dorp. Die liefde vir ‘n lëe of halfgeboude huis is nogsteeds met my. Al daardie potensiaal en moontlikhede is vir my wonderlik. Voeg daarby trein stasies en lughawens. Enigiets waar die potensiaal en moontlikheid van ‘n klein avontuur in die lug hang!

Vakansies is in Durban deurgebring. Daar was niks lekkerder as om baie vroeg wakker gemaak te word, in die kar te verder te slaap en dan om ‘n paar ure later wakker te word met die mooi Drakensberge en hoë bangmaak passe wat jou omring nie. Padkos was eiers en broodjies en maalvleisbolletjies saam met soet swart koffie. Dit was heerlik om langs die pad te stop en bene te rek by die ou sement piekniek tafels, voor jy weer die lang pad moes aandurf.

As ons rusteloos geraak het mammie Shadows of Clap Clap sounds opgesit , of begin FAK liedjies sing. Somtyds ‘n kanon waar ons iewers in die middel moes inval en probeer koers hou tussen al die ander stemme. Dan, daardie inry in Durban in en die probeer om die see heel eerste raak te sien! Wat ‘n lekker warboel van kleure en klanke as ek aan ons see vakansies dink – Killarney hotel, riksjas, kabel karretjies, stamp karretjies, spookasem, emmertjies, grafies, sand in ons hare en die Golden Dragon restaurant met al sy vreemde disse. Later jare was die Mosambiekse see met sy stil warm water of die somtyds wilde koue Kaapse see vir my wonderlik. Die see is waar ek die meeste soos myself voel, waar ek kan ontspan en ek op my gelukkigste is.

Ek sal seker vir ure kan skryf oor my kinder en jongmens dae. Hoe meer ek skryf hoe meer onthou ek. Die goeie sowel as die slegte. Ons almal kan.

Die punt wat ek egter wil maak is dat ‘n goeie terugkyk in jou verlede jou kan help onthou wie jy werklik is, diep in jou siel. Wat dit is wat jy nodig het om jou deur slegte dae te dra en goeie dae net meer te kan verryk. Wat dit is wat jou staande kan hou. Meeste mense vergeet hulle liedjies en dis ‘n tragedie.

Bring hierdie dinge terug in jou hede in. Al spandeer jy net vyftien minute ‘n dag daarop, dit maak die wêreld se verskil aan die toestand van jou hart en siel!

Wat kan ons leer uit die verhaal van La Loba, die wolf vrou? 

Wolf and moon. Pixabay – Comfreak

Jy leef jou lewe, jy het vreugde, jy het verdriet, jy wen, jy verloor, jy beweeg vooruit, jy glo jy is op die regte pad, die pad wat almal maar stap. Dan eensklaps (of so glo jy op daardie stadium), begin dinge swart raak om jou. Die pyn word meer as die vreugde. Alles is in chaos, geen antwoorde of uitkoms kom nie. Jou lewe sak ineen, totdat jy nie jouself of die mense om jou herken nie. Totdat min oorbly van wie en wat jy was. Jy, die jy wie jy was, sterf ‘n stadige en pynlike dood. Jy kan op hierdie stadium die dood verbete probeer veg, hierdie fase langer laat duur as wat nodig is of jy kan aanvaar en dinge laat wegval wat moet wegval. Jare later kyk jy terug en jy sien dat al die tekens daar wees. God het hulle oor en oor vir jou gestuur, in drome, in bybelversies wat oor en oor verskyn, mense wat jou probeer waarsku het. Jy is rigtingwysers gegee om jou op ‘n beter pad te kry, maar jy was siende blind en horende doof.

Die volgende fase kan dae, weke, maande of jare vat, afhangende van omstandighede, maar ook hoe vinnig jou innerlike La Loba ontwaak (die wysste, ongeskende gedeelte van jouself wat jou liedjies bewaar). Innerlike vuur, daardie oorlewings drang binne in ons, help om ons om na hoop uit te reik. Eers is dit stadig en weifelend. Jy het nie veel krag nie, jy val gedurig terug, maar jy klou vas aan die brokkies hoop, die brokkies jy. Die ware jy! Jy onthou wie jy was of wie jy veronderstel was om te wees, jou onthou jou liedjies, die liedjies wat net jy kan sing. Stuk vir stuk rangskik jy die bene totdat die hele wolf karkas voor jou lê. Dit gebeur nie eensklaps nie, die meeste van die pad loop jy in ‘n diep donkerte, jy voel-voel jou weg deur hierdie fase.

Daar is natuurlik vele wat in die donkerte tas vir ‘n baie lang tyd. Hulle gryp vas aan die verkeerde dinge, vind oppervlakkige vreugde in die dinge van die wereld, blink liggies, verkeerde mense, verkeerde scenarios, wat hierdie fase vertraag en soveel langer en meer pynlik maak. Ander word verewig hier vasgevang. Die pyn van groei en verander, die ego laat gaan, erkentlik wees, jou lesse herken en leer, jou lewe vierkantig in die oe kyk is te moeilik.

Die volgende fase is meer draaglik maar kan ook meer pynlik voel by tye. In die vorige fase was jy waarskynlik afgestomp, nou begin jy wakker word. Jy groei vleis, sening, spiere, vel, hare. Dit maak seer, groei maak altyd seer. Jy sien, hoor en voel alles soveel duideliker. Jy sien die lig aan die einde van die tonnel, jy besef hoe ver jy nog het om te gaan en jy raak ongeduldig. Jou persoonlike kragte groei, jy voel veel sterker en meer “jy” as wat jy ooit van te vore gevoel het. Dit voel goed en reg. Jy begin jou liedjies helder en duidelik sing, jou vrees lê jou nie meer soveel aan bande nie. Jou liedjies bring welkome genesing.

En dan, finaal, begin jy asem skep. Jou lewe voel ligter, helder. Jy voel tuis in jou eie vel, jy verstaan wie jy is. Jy lag vinniger en makliker. Jy is finaal jy. Nie perfek nie, nee. Geen lewe is perfek nie, maar jy is waar jy hoort.

Meer as dit kan ek jou nie vertel nie, ek het nog ‘n paadjie om te loop. Ek ken min mense wat die finale fase bereik het, maar ek het meer moed as ooit tevore om daar uit te kom.

Ek hoop ek sien elkeen wat hier lees binnekort saam met my daar!

In more se blog pos gaan soek ek na my eie essens.

Afsterwe en transformasie

Soos ek die afgelope paar weke met die wete sit dat daar baie dinge in my lewe is wat hulle eind datums bereik het, spook hierdie tradisionele verhaal uit Meksiko by my. Die storie het in my agterkop kom vassit, vandat ek einde Januarie die eerste keer ‘n hervertelling in ‘n Facebook groep gesien het.

‘n Paar mense het dit al oorvertel om spesifieke konsepte te probeer oordra, insluitende die bekende Clarissa Pinkola Estes (book online) om die “Wild Feminine” uit te beeld.

Ek vertel die verhaal hier in my eie woorde, want dit het vir my sy eie betekenis gekry. Nadat ek die hervertelling gesien het skryf ek die volgende in die groep:

After Sama’s (Sama Morningstar available online), retelling of La Loba it was about half past ten at night, but I was so inspired I grabbed some charcoal and paper and started drawing. The drawing is crude and naive but it gave me some inspiration for a larger artwork when I get the chance. My La Loba is a mix of old and young – weary and burdened from the years of searching, but also still with a fragment of the song somewhere in her. Slowly remembering the notes one for one, which enables her to find the bones one for one. Heavy with the pain of her ancestors and her life, but has finally found all of the bones that will turn back into a wolf and then a laughing and joyous woman. Right on the verge of awakening her wilder, truer self.

Min wetende op daardie stadium dat ek nog deur soveel meer transformasie sou moes en nogsteeds gaan om by die kern, die essens van wie ek is, uit te kom!

Krom skuifel-loop die ou vrou in die droë rivierloop af. Elke nou en dan buig sy, tel iets op, ondersoek dit en gooi dit dan weer neer. So sif sy tree vir tree deur die los sand, tel een voorwerp na ‘n ander op, net om dit te weer vir die rivierbed terug te gee.

Dan skielik, gaan staan sy stokstil, buig af en tel iets op. Sy bekyk die lang wit voorwerp deeglik in die maanlig. Dis definitief ‘n been, ‘n wolf been om presies te wees.

Sy steek die been in die vol sak op haar rug. Dit was ‘n lang nag. Die soektog was lank en moeilik, maar haar taak is uiteindelik voltooi. Sy kan die lang pad huiswaarts vat.

Ure later stoot sy haar gehawende deur oop, tiep die swaar sak uit op haar klipvloer, draai dan om en steek ‘n vuur aan in die vuurherd agter haar . Sonder vuur sal wat volgende moet gebeur nie moontlik wees nie.

Stadig en versigtig word die bene een vir een gerangskik en op hulle plek gesit totdat die wolf karkas in sy essens voor haar lê.

Terselfdertyd begin die ou vrou neurie, eers stadig en huiwerig, maar dan sterker en sterker soos die ure verbytik, hande gelig bo haar kop asof sy die wolf karkas sëen. Sy onthou en sing ou vergete wysies waarvan slegs ‘n paar note somtyds in die wind gehoor kan word. Die vuur gloei en knetter en groei totdat bolle vlamme by die vuurherd uitblaas en die vrou en die wolf omring.

Dan uiteindelik begin die transformasie wat die ou vrou so lank voor geswoeg het. Die wit beendere begin vleis, sening en spiere groei, die vel en hare verskyn en uiteindelik lê die hygende, lewende wolf voor haar.

Sy laat sak haar hande liefdevol op die wese , ‘n finale groet voor die wolf by die deur uit en teen die heuwel voor haar huis op hardloop.

Sy gaan staan in die deur opening om die finale transformasie te aanskou.

Die wolf afgëets teen die sonsopkoms, verander tree vir tree meer in ‘n laggende jong vrou en verdwyn dan finaal in die niet.

Meer oor my interpretasie van die verhaal, my eie essens en ‘n paar joernaal vrae more …

Geveg na more

Somtyd kan die wêreld te veel lyk. Jou eie en ander se pyn en kan jou aftrek in die diep donkertes van jou gemoed, jou laat voel dat geen hoeveelheid liefde en opoffering ooit genoeg is nie. Verder kan pyn ons in situasies in bring waar ons nie net fokus op ons eie pyn nie, maar ook verdere pyn van die wêreld daar buite in bring in ons eie lewens in. Ons fokus gedurig daarop, ‘n tipe van verslawing. ‘n Manier om ons geloof dat die lewe ‘n pynlike ervaring is te bevestig, ons ‘n rede te gee om nie te werk om uit ons situasies uit te kom nie. Dis soveel makliker om op te gee as om te veg!

In sulke omstandighede is dit broodnodig om vir ‘n oomblik of meer terug te tree en na jouself te kyk, jou pyn te erken en ten volle te ervaar. Jy kan nie uit ‘n leë put water trek nie. Liefde, vrede en genade begin by ons self. Sonder dit kan daar geen liefde, vrede en genade vir ander wees nie. Meeste van ons word in ons grootword jare direk of indirek geleer om ons pyn te vermy en te ontken, maar pyn wat onder ‘n mat ingevee word, het die potensiaal om te vermeerder en ver groter probleme in die toekoms te veroorsaak. Vir vele van ons verander onderdrukte pyn in chroniese woede en inflammasie toestande in ons lywe, wat op sy beurt in siekte toestande in mag verander.

Verder straal ons harte energie uit, beide positiewe en negatiewe energie wat ‘n groot impak kan hê op die mense rondom ons. So beland ons in ‘n donker doolhoof waar geliefdes en vriende mekaar verder aftrek in pyn in.

Hoe kan ‘n mens dan uit hierdie negatiewe kringloop kom? Ek glo in die genesende krag van gebed, meditasie, vars kruie, groente en vrugte, diere, tyd in die natuur, die prag van kuns en musiek. Verder kan skryf, die skép van musiek en kuns ook ‘n groot rol speel om ons pyn te verwerk en te omskep in iets wat genesing vir ons self en ander kan bring. ‘n Veilige omgewing waar ons kan praat oor ons pyn is nog ‘n groot hulpmiddel.

In sommige gevalle is nie een van die bogenoemde genoeg om genesing te bring nie en is dit nodig om ons uit ‘n situasie te onttrek. Tydelike onttrekking kan lei tot ‘n nuwe uitkyk op ‘n probleem en die verstaan dat ‘n situasie nie so ernstig is as wat ons gedink het nie, of dat ‘n bietjie werk wondere kan verrig. Ander kere is ‘n permanente onttrekking of distansie die enigste oplossing.

Moet nooit die die rol van pyn en woede onderskat nie, dit het ‘n groot rol te speel in genesing. Dit maak ons attent op waar daar haakplekke in ons lewe is, waar daar werk nodig is, waar ons harte en siele gekwel en in gevaar is.

Geveg na more

My lewe het ‘n geveg geword na asem, stilte, vrede, veiligheid, rus.
Donker rondrol nagte, dae doelloos, sielloos deurgebring.
Telkens ‘n oomblik van hoop dat lig die donker sal dood, als te vergeefs.
Ek leef tussen die siende blindes, skouers geboë, skuifelende moeë voete, trane kindtyd al opgedroog.
Tree vir tree na hul dood. 
Geen liefde, vreugde, opoffering genoeg om hulle te red nie.
‘n Bodemlose put wat opeet en uitspoeg, tentakels wat gryp na nog.
Drome van klatergoud, pyn, woede, hulle enigste verweer teen die seer.
My tuin, my oomblik van hoop voor nog ‘n dag begin.
Petunias blom waar my trane saad geskiet het, trosse pers reik na bo waar hulp vandaan kom, vlinders en naaldekokers sê sprei jou vlerke, die lentelug ‘n belofte van ‘n vars nuwe lewe, traag om te kom.
Hoe lank nog Here?
Hoe lank moet ek nog vasgevang wees in ander se pyn, die gevolge van ander se foute, my verkeerde keuse om te bly wanneer alle hoop solank al tot niet is?
Gee my die krag om nuut te begin, weer te kan hoop, my laaste goeie jare in vrede en vreugde deur te bring.
Ek is moeg Here, ek het U nodig!

Joernaal vrae:

  1. Wat probeer my pyn en woede my vertel?
  2. Bring ek verdere onnodige pyn in my lewe in, fokus ek te veel op die pyn daar buite? Het dit enige nut as ek nie ‘n verandering aan ander se lewensomstandighede kan aanbring nie?
  3. Vat ek die verantwoordelikheid van ander se lewens op my, terwyl hulle self nie bereid is om te veg vir ‘n beter more nie?
  4. Watter hulpmiddels soos gesonder eet, meer tyd in die natuur, kreatiwiteit, etc kan ek gebruik om ‘n pynvolle situasie beter te hanteer of genesing te bring?
  5. Wag ek vir God om ‘n situasie te verander, terwyl ek my verantwoordelikheid om aksie te vat vermy?
  6. Hou ek myself terug deur nie na my pyn te wil kyk nie?
  7. Hou andere my terug deur te ontken dat daar ‘n probleem is?
  8. Hou ek myself terug deur nie te glo dat daar hulpmiddels is wat my kan help om my situasie beter te kan hanteer nie?
  9. Is dit tyd dat ek myself tydelik onttrek uit ‘n situasie?
  10. Het ek al die bogenoemde probeer en is dit tyd om myself permanent uit ‘n situasie te onttrek of ‘n sekere mate van distansie te bring?