Wat kan ons leer uit die verhaal van La Loba, die wolf vrou? 

Wolf and moon. Pixabay – Comfreak

Jy leef jou lewe, jy het vreugde, jy het verdriet, jy wen, jy verloor, jy beweeg vooruit, jy glo jy is op die regte pad, die pad wat almal maar stap. Dan eensklaps (of so glo jy op daardie stadium), begin dinge swart raak om jou. Die pyn word meer as die vreugde. Alles is in chaos, geen antwoorde of uitkoms kom nie. Jou lewe sak ineen, totdat jy nie jouself of die mense om jou herken nie. Totdat min oorbly van wie en wat jy was. Jy, die jy wie jy was, sterf ‘n stadige en pynlike dood. Jy kan op hierdie stadium die dood verbete probeer veg, hierdie fase langer laat duur as wat nodig is of jy kan aanvaar en dinge laat wegval wat moet wegval. Jare later kyk jy terug en jy sien dat al die tekens daar wees. God het hulle oor en oor vir jou gestuur, in drome, in bybelversies wat oor en oor verskyn, mense wat jou probeer waarsku het. Jy is rigtingwysers gegee om jou op ‘n beter pad te kry, maar jy was siende blind en horende doof.

Die volgende fase kan dae, weke, maande of jare vat, afhangende van omstandighede, maar ook hoe vinnig jou innerlike La Loba ontwaak (die wysste, ongeskende gedeelte van jouself wat jou liedjies bewaar). Innerlike vuur, daardie oorlewings drang binne in ons, help om ons om na hoop uit te reik. Eers is dit stadig en weifelend. Jy het nie veel krag nie, jy val gedurig terug, maar jy klou vas aan die brokkies hoop, die brokkies jy. Die ware jy! Jy onthou wie jy was of wie jy veronderstel was om te wees, jou onthou jou liedjies, die liedjies wat net jy kan sing. Stuk vir stuk rangskik jy die bene totdat die hele wolf karkas voor jou lê. Dit gebeur nie eensklaps nie, die meeste van die pad loop jy in ‘n diep donkerte, jy voel-voel jou weg deur hierdie fase.

Daar is natuurlik vele wat in die donkerte tas vir ‘n baie lang tyd. Hulle gryp vas aan die verkeerde dinge, vind oppervlakkige vreugde in die dinge van die wereld, blink liggies, verkeerde mense, verkeerde scenarios, wat hierdie fase vertraag en soveel langer en meer pynlik maak. Ander word verewig hier vasgevang. Die pyn van groei en verander, die ego laat gaan, erkentlik wees, jou lesse herken en leer, jou lewe vierkantig in die oe kyk is te moeilik.

Die volgende fase is meer draaglik maar kan ook meer pynlik voel by tye. In die vorige fase was jy waarskynlik afgestomp, nou begin jy wakker word. Jy groei vleis, sening, spiere, vel, hare. Dit maak seer, groei maak altyd seer. Jy sien, hoor en voel alles soveel duideliker. Jy sien die lig aan die einde van die tonnel, jy besef hoe ver jy nog het om te gaan en jy raak ongeduldig. Jou persoonlike kragte groei, jy voel veel sterker en meer “jy” as wat jy ooit van te vore gevoel het. Dit voel goed en reg. Jy begin jou liedjies helder en duidelik sing, jou vrees lê jou nie meer soveel aan bande nie. Jou liedjies bring welkome genesing.

En dan, finaal, begin jy asem skep. Jou lewe voel ligter, helder. Jy voel tuis in jou eie vel, jy verstaan wie jy is. Jy lag vinniger en makliker. Jy is finaal jy. Nie perfek nie, nee. Geen lewe is perfek nie, maar jy is waar jy hoort.

Meer as dit kan ek jou nie vertel nie, ek het nog ‘n paadjie om te loop. Ek ken min mense wat die finale fase bereik het, maar ek het meer moed as ooit tevore om daar uit te kom.

Ek hoop ek sien elkeen wat hier lees binnekort saam met my daar!

In more se blog pos gaan soek ek na my eie essens.

Geel

Dark capped (black eyed) bulbul
Dark capped (black eyed) bulbul

Dis lente!

Die son skyn warm op my wanneer ek my lojale ou Jimbo brak buite gaan kos gee. Daar’s ‘n lieflike koel briesie wat my laat verlang na vakansie.

Daar’s ‘n voëltjie se gesang wat vanmore uitstaan bo die res, omdat ek al vir solank probeer uitmaak watse voëltjie dit is. Dit klink asof hy sê Piet-Piet-my-vrou, so ek neem aan dat dit die Piet my vrou voëltjie is wat ek van kleintyd af gehoor het, maar nog nooit gesien het nie. Ek onthou vaagweg dat ek al in ‘n boek gesien het dat hy rooi iewers op sy lyfie het, so ek hoop ek sien ‘n spatseltjie of meer rooi wanneer ek hom kry!

Bo in my geliefde witstinkhoutboom sit wat lyk na ‘n swart en grys voëltjie en ek sien dat dit hy is wat die deuntjie sing. Ek glip vinnig in om my kamera te gaan haal en hoop dat hy nog daar is wanneer ek terugkom.

Ek skiet vinnig ‘n paar skote van ver af vir in geval hy wegvlieg. Miskien sal ek ‘n identifikasie kan maak al is dit bietjie ver.

Toe ek sien hy bly sit, waag ek om om die muur te glip en reg onder die boom nog ‘n paar fotos te neem, maar dan vlieg hy na die Moepel boom toe, nader aan my huis.

Ek hoor ander onbekende voëltjie klanke wat ook van die Wistinkhoutboom afkom en ek probeer vir ‘n oomblik of twee kyk of ek nie die eienaars van die deuntjies kry nie. Naderhand loop ek maar terug huis se kant toe want hulle kruip vir my weg vanoggend.

Ek is ten minste bly om te weet dat daar nuwe opsies is vir my om af te neem noudat die lente gekom het. Ek kan net soveel keer dieselfde voëltjies afneem in dieselfde bome in die dieselfde tuin. Ek weet uit ondervinding party sal wegkruip tussen die blare sodat ek nooit ‘n goeie beeld van hulle kan kry nie, maar ander sal naderkom en behoolik vra om afgeneem te word. Ek gaan soek ‘n laaste keer na my “Piet-my-vroutjie” maar ek kry hom nie weer waar hy tussen die takke sit nie, hoor net sy deuntjie verlangs.

Wanneer ek uit die son is en die voëltjie van nader bekyk is my illusie finaal verpletter. Ek is terleurgesteld om geel onder sy vlerke te sien, die Swartoog Tiptol wat ek al soveel keer vantevore afgeneem het en altyd by my waterbak drink. Oulik, maar nie waarvoor ek gehoop het nie. Coldplay se liedjie Yellow speel in my kop en ek wonder wat die simbolieke betekenis van geel is.

… On one hand yellow stands for freshness, happiness, positivity, clarity, energy, optimism, enlightenment, remembrance, intellect, honor, loyalty, and joy, but on the other, it represents cowardice and deceit.

Ek moet glimlag want dit is so van toepassing op wat in my lewe aangaan. Ek voel positief vir die nuwe lente wat voor my lê, maar baie mense maak my net deesdae klaar en op, maak my kop draai met hulle speletjies, negatiwiteit en verraad. Baie kruip tussen die blare weg. Naby genoeg om ‘n glimps van hulle te kry en meer te wil weet, maar te ver om te kan bepaal wie en wat hulle werklik is, Die spieëlbeeld illusies van soveel mense, lê in duisende skerp stukke rondom my voete, soos my geliefde studente-tyd bord wat ek gisteraand gebreek het.

Ek weet ek moet soos Coldplay se liedjie ‘n geel lyn trek tussen my en hulle – parkering beperk tot oop, opregte, goeie mense. Ek moet wegbreek van dit wat my ongelukkig maak, verwar en terughou.

Ek kan net soveel keer dieselfde geelstert voëltjie afneem!

Totsiens/Goodbye

River pebbles
Source: http://maxpixel.freegreatpicture.com/River-Nature-Stone-Waters-Pebble-Pebbles-Rock-823698

 

We meet many people in our lifetime but not everybody that comes into our lives are meant to stay. Some stay only for a little while and are meant to teach us a lesson, help us figure out who we are, what we stand for, where we fit in or what we believe. Sometimes they choose to leave and we might or might not  know why, other times we are the ones saying goodbye.

If you are the one saying goodbye, whether it’s to a friend, a lover, a business partner or a loved one, please be honest and kind. Honesty is always the best option.

Many times when we later look back at our lives we can clearly see, that what we thought was a tragedy at that moment, was actually a blessing in disguise.

 

Totsiens

As al wat ons storie op die ou einde bring,

is dat ek my stem weer kon vind.

 

Dan bedank ek jou met liefde

en vra dat jy met deernis aan my dink.

 

Twee harde koppe kan mekaar blink poets,

Maar meestal mekaar net verniel.

 

Wie weet waar ons storie sou eindig,

Maar vir nou sê ek totsiens.

 

English translation

Goodbye

 

If all that our story brings in the end,

is that I could find my voice again.

Then I thank you with love

and ask that you think of me with compassion.

Two hard heads can sometimes polish each other,

but usually just destroy each other.

Who knows where our story would have ended,

but for now I am saying goodbye.

A pretty new bird – Southern Blue Waxbill

I found a pretty new bird in my trees – a Southern Blue Waxbill, also called a Southern Cordon-Bleu of all things! Someone must have been very hungry when they named it . They are a common species that is also held in aviaries.

I was too scared that I might chase it away if I unlocked my security gate first, so I just took a few photos through my door opening. Not good pictures but I’m happy that I at least managed to photograph it . Hopefully I’ll get a chance to take better photos of it soon! The last picture is of the nice sunset we had this afternoon.

Southern Blue Waxbill
Southern Blue Waxbill
Juvenile Southern Blue Waxbill being fed by a parent
Juvenile Southern Blue Waxbill being fed by a parent
Southern Blue Waxbill
Southern Blue Waxbill
A beautiful, glowing sunset
A beautiful, glowing sunset